Landed

In de trein hoorde ik al een Spaanstalig gesprek op de stoelen achter me. Dus ik ging de goede kant op.

Laatste keer was 1989?? Geen idee meer, maar ik zit er niet veel naast schat ik zo in.

Uit die tijd stammen ook mijn vooroordelen,  en dus mijn voorzorgsmaatregelen. Ik heb twee dienstregelingen voor de bus naar Barcelona mee. Een metro kaart van de stad op mijn I-phone, en in print en in het trotterboek. zelfs de plattegrond van de vliegvelden heb ik uit het hoofd geleerd. En natuurlijk heb ik mijn GPS aan staan.

Dit alles omdat ik me nog goed het drama van die treinkaartjes en het vinden van de juiste metro van weleer kan herinneren. Het ging zelf zover (in 1989) dat we bij terugkomst pas ontdekten dat we zelf de kaartjes voor de trein hadden moeten stempelen.

Maar gelukkig is er sinds de spelen een hoop veranderd. Mijn grootste angst was de bs vanuit het vliegveld naar de stad. Er was niet echt veel over te vinden, maar duidelijk war dat hij maar een keer in het uur vertrok, en erg strak op de geschatte aankomsttijd aansloot. En een uur wachten was ik niet van plan. Maar de spanjaarden hebben door dat we geld komen brengen. Want een ieder die die bus mist heeft geen recht van bestaan op deze planeet: Het ging zosnel dat ik spontaan vergeten ben om foto's te maken of de filmcamera op te starten. Binnen drie minuten nadat ik mijn tas van de bagageband had getild zt ik in de bus en had ik zelf een kaartje gekocht. Ben er nog steeds een beetje beduusd van.

Maar we zijn er. En zit nu in de bus. Mijn GPS geeft 88,5 kmh aan, en de chauffeur zit te bellen. Veilig aan de grond en op naar de olympische stad!

Toegevoegd in het hotel:

Internet is een beetje een drama hier. Steeds meer mensen hebben de boel op slot zitten, en hier in het hotel gaat het via een draad (die ik net bij de Bijekorf heb gekocht, die is open tot 22:00uur !!! op maandag!!!), Maar zo te zien gaat het werken en de film is hier te vinden.

Later meer,  Eric