pff weer aan het werk

Lekker vroeg opgestaan vrijdag. Heerlijk rustig op het station. Verse koffie. Terug naar huis.

Laatste dagen wel erg veel gelopen, en dus beetje versleten.  Het strant ziet er in de winter ook stuk minder mooi uit.

Maar al met al wel lekkere vakantie geweest. En nu ik me realiseer dat ik morgen weer mag werken dat ik wel erg gewend was aan het mediterrane tempo. Die kleine pauzes en die meerdere keren per dag eten, ja dat gaat men missen.

Kerst, de eerst volgende vakantie. Ja dat is tenminste een vooruitzicht.

Maar voor wie het weten wil: vlucht verliep goed. Zat nu wel bij het raam en heb nu dus leukere beelden. Zal kijken of er genoeg is voor leuk beeldverslag deze week.

Later E

Groeten Eric. Verstuurd met mijn iphone.

Naar de markt

De dag begon met een rondje door het park achter het art museum. Op de weg naar beneden (omhoog met de kabeltram) liep ik letterlijk tegen een groep pickpockeds aan. Dat heb je niet meteen door natuurlijk, ze deden zich voor als behartigers van het goede, want ze droegen een lijkt met daarop vakjes voor handtekeningen, en een logo van een invalide parking. Ik teken helemaal niks op straat dus wilde doorlopen, daarop werden ze wel erg opdringerig, maar toen ik er een met een aikido beweging in een terastafel deed belanden gingen ze voor de kill.

Het doel was mijn telefoon die klem zat in de borstzak van mijn shirt. Het was een vrij grote groep en ik denk dat ze je aardig kunnen plukke als je niet oplet. Gelukkig valt er uit mijn rugzak niet zo maar wat te halen, en toen ik mijn telefoon voelde bewegen kreeg ik door wat de bedoeling was. Maar met de beweging rigting de terras tafel nog in gedachten deed mijn nieuwe houding haar terug dijnzen . De hele groep nam vervolgens de benen. De dames van wie het terras wezen me nog op het feit dat het bekenden van ze waren en er een waarschuwend pamflet aan de kraam hing.... lekker wakker zeg.

Maar goed, ik was op weg naar de stad.

Op de markt lag de volgende uitdaging, en voor de lezers de opdracht: wie herkend ze allemaal?

Later E

Life is a fiësta

Ik vroeg om een cappuchino to go. En dit is wat ze er van maakte: is het geen plaatje?

en toen deed ze het dekseltje er op.....

Straat muziek

Ik kon het niet laten.

Hij liep me natuurlijk veel te veel in de gaten te houden, en ik viel iets te veel op door de grote lens. En toen ik dan eindelijk een poging waagde:

Parc guell, beroemd en druk bezocht. Ik was lekker op tijd in de hoop dat het niet weer te warm zou worden. En ook voor alle entertainment.

Maar de eerste bus japanners was al losgelaten, en bij de cache was men aan het werk dus die heb ik ook niet gevonden.

Maar na een poosje werd het een echt straat muzikanten park, geloof dat ik er 7 geteld heb bij elkaar. deze maakte dan wel geen muziek, maar wel wel erg leuk:

Verdere vandaag geen spectaculaire foto's gemaakt.

De Sagrada Familia is nog steeds niet af. Du ik moet nog een keer terug. Maar goed om te zien dat er nu tien keer zo hard wordt gewerkt als de vorige keer dat ik er was. En er zit een echt dak op.

Later E

Landed

In de trein hoorde ik al een Spaanstalig gesprek op de stoelen achter me. Dus ik ging de goede kant op.

Laatste keer was 1989?? Geen idee meer, maar ik zit er niet veel naast schat ik zo in.

Uit die tijd stammen ook mijn vooroordelen,  en dus mijn voorzorgsmaatregelen. Ik heb twee dienstregelingen voor de bus naar Barcelona mee. Een metro kaart van de stad op mijn I-phone, en in print en in het trotterboek. zelfs de plattegrond van de vliegvelden heb ik uit het hoofd geleerd. En natuurlijk heb ik mijn GPS aan staan.

Dit alles omdat ik me nog goed het drama van die treinkaartjes en het vinden van de juiste metro van weleer kan herinneren. Het ging zelf zover (in 1989) dat we bij terugkomst pas ontdekten dat we zelf de kaartjes voor de trein hadden moeten stempelen.

Maar gelukkig is er sinds de spelen een hoop veranderd. Mijn grootste angst was de bs vanuit het vliegveld naar de stad. Er was niet echt veel over te vinden, maar duidelijk war dat hij maar een keer in het uur vertrok, en erg strak op de geschatte aankomsttijd aansloot. En een uur wachten was ik niet van plan. Maar de spanjaarden hebben door dat we geld komen brengen. Want een ieder die die bus mist heeft geen recht van bestaan op deze planeet: Het ging zosnel dat ik spontaan vergeten ben om foto's te maken of de filmcamera op te starten. Binnen drie minuten nadat ik mijn tas van de bagageband had getild zt ik in de bus en had ik zelf een kaartje gekocht. Ben er nog steeds een beetje beduusd van.

Maar we zijn er. En zit nu in de bus. Mijn GPS geeft 88,5 kmh aan, en de chauffeur zit te bellen. Veilig aan de grond en op naar de olympische stad!

Toegevoegd in het hotel:

Internet is een beetje een drama hier. Steeds meer mensen hebben de boel op slot zitten, en hier in het hotel gaat het via een draad (die ik net bij de Bijekorf heb gekocht, die is open tot 22:00uur !!! op maandag!!!), Maar zo te zien gaat het werken en de film is hier te vinden.

Later meer,  Eric